أَجْراً عَظِيماً ( 162 ) ثواب بزرگ . تفسير : از بنى اسرائيل ، كسانى كه در علم راسخ و استوارند ، مانند عبد اللّه ابن سلام و رفقايش ، و كسانى كه ايمان دارند و آنها كه قرآن و تورات و انجيل همه را قبول دارند و نمازگزاران و زكوةدهندگان و كسانى كه به خدا ( ج ) و روز قيامت ايمان دارند ؛ به اين طايفه اجر عظيم مىدهيم ، برعكس فريق اوّل كه عذاب سخت به آنها موجود است . إِنَّا أَوْحَيْنا إِلَيْكَ ما وحى فرستاديم بسوى تو ، تفسير : اهل كتاب و مشركين مكّه ، يعنى جميع كفّار در حقّانيّت و صداقت قرآن مجيد شبهات متنّوع و بيهوده مىنمودند ؛ در اين موقع گفتند : چنان كه تورات تماما به يك دفعه نازل شده ؛ تو هم كتابى همان‌طور دفعتا از آسمان بيار ، آنگاه ترا تصديق مىكنيم ! « خوى بد را بهانه بسيار است » . بنابر آن ، ايزد تبارك و تعالى به واسطهء اين آيات كريمه حقيقت را آشكار ، و عظمت وحى را بيان ، و شبهات بىمعناى كفّار را ترديد فرموده است و متابعت وحى را عموما ، و اطاعت قرآن مجيد را بالتخصيص ، بيان كرده و واضح نموده است كه پذيرش حكم الهى ( ج ) بر همه فرض است و عذر احدى در اين باب منظور نيست ، و هركس كه در پذيرفتن آن تردّد يا تأمّل يا انكار كند ، گمراه و بىدين است . اكنون ازينجا جواب تحقيقى داده مىشود . كَما أَوْحَيْنا إِلى نُوحٍ وَ النَّبِيِّينَ مِنْ بَعْدِهِ چنان كه وحى فرستاديم بسوى نوح ، و پيغمبرانى كه بعد از وى بودند ؛ تفسير : ازين معلوم شد كه وحى حكم خاص و پيغام خداست كه بر پيغمبران خود نازل مىكند و چنان كه بر انبياى پيشين وحى فرستاده بر حضرت محمد ( ص ) نيز نازل كرد ، پس كسى كه وحىهاى سابقه را پذيرفته بايد اين وحى را هم قبول كند ، و هركه اين را نمىپذيرد ، گويا از